نمايشگاه عکس چاه آب نيست

نوشته‌ی فوق‌العاده بود فهیمه جان!
دقیقا حرف‌هایی رو که توی دلم قلنبه شده بود رو نوشته‌ای.
البته نه تنها نمایشگاه عکس بلکه سایر زمینه‌های هنری و غیر هنری هم به‌نظر می‌رسه که برای عده‌ای مثل چاه آب می‌مونن!

فهيمه : اميدوارم از قلنبگي دل شما كاسته باشه اين نوشته خانم عزيز :)

سلام:
فكر كنم اين لينك رو كه توش نقد شهروز نظري هست اگر بخونيد بد نباشه:
http://www.akkasee.com/news/13874/

فهيمه : ممنون از لينك.

شاید مشکل در جای دیگره هم باشد: شرایط زمانه که کم کم دارد تمام آدم ها و تمام فعالیت ها را مرزبندی می کند را نباید نادیده گرفت.
البته اشاره کنم که در درستی اصل مطلب شما شکی ندارم و این درد را از وقتی خیلی جوان بودم به یاد دارم و همیشه هم بوده. کاش روزی بهتر شویم
موفق و شاد باشید

فهيمه : اتفاقا شرايط زمانه اين روزها با اين دست مرزبندي‌ها از اساس مخالف است.امروز ما در جهان تكثر و تنوع زندگي مي‌كنيم و اين يعني همه حرف‌ها شنيدني‌اند.

از نیکونظر خبر داری؟

فهیمه : رفیق ما حالشون خوبه قربان...دماغ خوشگل شون هم چاقه، فقط دچار تنبلی مفرط شدن.نگران نباشین.

اي كاش شما به عنوان يك مطبوعاتي صاحب قلم متوجه مي شديد كه منظورم از آن مطلب چه بود. و سپس اين متن را مي نوشتيد در واقع اصلا نمي دانم خوانده ايد يا نه چرا كه اگر خوانده باشيد و چنين منظوري برداشت كرديد كه ديگر جايي براي حرف باقي نمي ماند

فهیمه : اتفاقا آقای شاهرخی یادداشت شما را عین به عین خوانده ام و اساسا تا چیزی را نبینم یا نخوانم درباره آن اظهار نظر نمی کنم.یادداشت شما را خواندم و نظرم را نوشتم و نگاهم در چیزی که نوشتم هم صرفا متوجه شما و نوشته شما نبود بلکه من درباره کل این جریان حرف زده ام و نوشته شما هم یک مصداق از کل این ماجراست به نظرم. به هر حال من صرفا نظر شخصی خودم را هم نوشته ام که می تواند درست یا اشتباه باشد یا مود قبول گروهی باشد و مورد قبول گروهی دیگر نباشد.ضمنا همکار محترم به نظر من همیشه جا برای حرف زدن و گفت و گو هست و اصلا خاصیت نوشتن همین است که ما را به تامل و گفت وگوی بیشتر دعوت می کند.

مدت ها بود که از روزنامه نگارهای ایرانی مطلب خوبی نخونده بودم و از خوندن مطلب شما در روزنامه اعتماد لذت بردم. به ویژه بند 5 یادداشتتان که نشون می ده شناخت خوبی از جامعه ایران دارید. موفق باشید

فهیمه : ممنون از نظر لطف شما.

سلام
شما كه خبرنگاري و قلم خوبي داري
كاش اول مطلب ها رو بخووني و بعد نقدش رو بنويسي ... متاسفانه ايرادي كه در متنت گرفتي به خودت هم وارده و نشون مي ده يا مطلب آقاي شاخرهي نژاد رو نخووندي يا متوجه نشدي...
من جسارت نكردم فقط چون مطلب آقاي شاهرخي‌نژاد و آقاي كيانيان رو خووندم نظرم رو راجع مطلبت نوشتم
ما ايراني ها مشكل گفت و گو داريم...

فهیمه : دوست عزیز ما نه تنها مشکل گفت وگو داریم که مشکل پیش داوری و صدور احکام یک طرفه هم داریم.چون من یادداشت همکارم را خوانده ام و اساسا یادداشت ایشان در روزنامه ای منتشر شده که من دبیر یکی از سرویس های آن هستم.هم پیش از انتشار و هم پس از انتشار نوشته ایشان را دیده و خوانده ام.خیالتان راحت باشد. تفاوت در نگاهماست و اینکه نگاه من به یک نوشته الزاما شبیه به نگاه شما نیست، دلیل نمی شود که نخوانده باشمش :)

فهيمه جان با دقت نه پاره اي بلكه تمامي مطلب را خواندم.موضوع اولي اين است كه يك نفر كه يك ميليون نيست مي شود 69،999،999 نفر كه آخرين نفر مي شود 70 ميليوني:) موافقي؟

فهیمه : دمت گرم نسرین...کامنتت رو که خوندم بی اختیار و با صدای بلند شروع کردم به خندیدن... قاه قاه خندیدن.راست می گی و من یک بار دیگه بهم ثابت شد که چه قدر نادونم توی حساب و کتاب و عدد و رقم :)
مرسی از توجه موشکافانه ات عزیزم.

خانم خضرحيدري عزيز
شما نام من را برده ايد و سپس به كل ماجرا پرداختيد. درحاليكه نگاه من با بقيه كاملا متفاوت بود. به گمانم اين ارجاع، ارجاع نادرستي ست. در ضمن مطلبي نوشتم در وبلاگم كه برايم جالب بود دوستتان هم به همين نكته اشاره كرده است. نگاه به يك نوشته يك چيز است و معناي نوشته چيز ديگري. شما نمي توانيد معناي نوشته ام تغيير دهيد بلكه همانطور كه نوشته ايد، نگاهتان اينگونه بوده است. به گمانم بايد نگاهتان را به نوشته ام تغيير بدهيد و به معنايش بيشتر فكر كنيد

فهيمه : آقاي شاهرخي عزيز، نگاه من هم بخشي از معناي نوشته شما را نمايندگي مي‌كند و اصلا تكثر يعني همين.يعني كه من نگاه خودم را به اثر شما داشته باشم والبته فارغ از تنگ‌نظري و بدجنسي و يا تحريف... اين حق را هم داشته باشم كه نگاه خودم را طرح كنم.اصلا اين همه دعواي ما - اهالي جامعه مدني- با قدرت و امر مسلط است . ما از شنيدن حرف مخالف خودمان است كه چيز تازه‌اي ياد مي‌گيريم نه الزاما از تاييدهاي موافقمان و من هميشه آماده اين جنس از گفت و گو هستم. وبلاگ تان را حتما مي‌‌خوانم و لينكش را هم همين جا مي‌گذارم تا وجوه بيشتري از اين بحث در دسترس باشد. اما درباره اينكه من به نوشته شما ارجاع داده‌ام، خب بله اين كار را كرده‌ام چون نوشته شما هم برايم يك مصداق بود.شما در نوشته‌تان در صفحه ضدپيشنهاد، به مخاطب مي‌گوييد نرود و نمايشگاه خانم تهراني را نبيند! حالا چرا ؟ چون اين خانم عكاس نيست، سوپراستار است و چون سوپراستار است پس نبايد عكس بگيرد و نبايد نمايشگاه عكس بگذارد و نبايد وام بگيرد و خب من با همه اين «نبايدها» مخالفم با اجازه شما...من اصلا با اينكه از هر چيزي جز خود اثر هنري در نقد يا پيشنهادمان حرف بزنيم مخالفم و به نظرم آنچه مهم است اثري است كه هنرمند آفريده، حالا اين اثر هر چه كه بوده، پس از آفرينش ديگر از هنرمند جدا مي‌شود و ما نمي‌توانيم اثر هنري را با سنجش اينكه خالق اثر كيست، قضاوت كنيم.اين كاري است كه شما كرده‌ايد.شما اصلا از ارزش هنري كار ايشان حرفي نزده‌ايد بلكه به معيارهاي حاشيه‌اي پرداخته‌ايد.

"هنر هیچگاه شوخی نبوده است و آماتوریسم فرهنگ را به ورطه ی شوخی می‌کشد." نقل از نقد شهروز نظري

فهيمه : اجازه بدين با آقاي شهروز نظري مخالفت كنم قربان.آماتورها گاه ممكنه خالق آثار بسيار درخشاني بشن.اساسا بحث من هم در اين نوشته هنر نيست بلكه جامعه است. مسئله اين است كه همه حق دارند.

سلام فهيمه
اي كاش اين بحث را مطرح نمي‌كردي. اي كاش وارد كارزاري نمي‌شدي كه كفه عدالت در آن بالاتر از بي‌عدالتي‌هاست.
من نه عكاسم و نه هيچ هنر ديگري دارم. فهيمه جان اگر من امروز به عنوان يك شهروند آزاد!اگر تازه وجود داشته باشد چنين موجودي بروم خانه هنرمندان و شاهكارهاي هنري جهاني داشته باشم خانه هنرمندان به من نوبت مي‌دهد؟ به نظرت چه زماني به من نوبت نمايشگاه مي‌دهد؟ تا آنجا كه من خبر دارم تا 2 سال آينده هم نوبت نمايشگاه هاي خانه هنرمندان پر است. بيا منصف باشيم. اين شرط عدالت نيست. اين روحيه هنرمندي نيست.

فهيمه : سينا جان اگر يادداشت من رو درست مي‌خوندي توش جواب سوال تو بود.اگر خانه هنرمندان به خانم تهراني فوري فضاي نمايشگاهي مي‌ده، به خاطر شهرت فرهنگي اين خانمه و به خاطر اينه كه مردم بابت اين شهرت فرهنگي نه تنها به ديدار نمايشگاه اين خانم سوپراستار مي‌روند بلكه براي نمايشگاهش صف هم مي‌كشند.خب بنده‌ي خانه هنرمندان براي چي بايد اين فرصت رو از دست بدم ؟ توجه داشته باش كه بحث اصلا عدالت نيست در چنين مسئله‌اي.خانم هديه تهراني به من و تو هم كه مراجعه كنه براي كاري، كارش رو در اولويت قرار مي‌دهيم...اين ويژگي پرده نقره‌اي سينماست.ضمنا سوالم اينه كه چرا اي كاش وارد اين بحث نمي‌شدم؟ تو خودت اين طور كه از كامنتت برمي‌آد در اين زمينه حرف داشتي، چه ايرادي داره كه ما با هم حرف بزنيم و حرف‌هاي هم رو نقد كنيم ؟ از نگاه من نه تنها ايرادي نداره كه خيلي هم لازمه.بهتره اين روحيه محافظه‌كارانه رو بگذاريم كنار و با هم رك و روشن گفت‌وگو كنيم.

سلاام خان خضر حیدری
مطلبنمايشگاه عکس چاه آب نيست .. فوق العاده بود چند روز پیش که تو اعتماد مطلبتون رو خوندم با خودم گفتم بالاخره یکی حرف منو زد .به جای اینکه به اثر نگاه کنند و در مورد هنر فرد حرفی زده بشه به شخصیت فرد می پردازند ...
بازم ممنون

فهيمه : ممنون از شما كه مطلب را خوانديد.

1.آماتوريسم با آماتور ها فرق دارد
2.گاه؟
3.ممكنه؟

فهيمه : كامنتتان زيادي دانشمندانه بود و از موضع داناي كل : )
بنده منظورتون رو نفهميدم.اگر به گفت‌وگو علاقه داريد، واضح‌تر حرف بزنيد و اگر نه هم كه هيچ.

یکی بر سر شاخ می برید
اینگونه غیر منصفانه مردم و هنرمندان را زیر تیغ بردند در شان یک صاحب قلم نیست.
لابد آثار سیاسی و ااجتماعی نمایشگاه خانم تهرانی را هم مستحضر شدید؟
اگرهنرها و صنوف حریم نداشته باشد و سازوکار توسعه پذیر حاکم نباشد انتظار توسعه فرهنگی بی مورد است.
نمایشگاه چاه اب نیست.
اما حریم که دارد.

فهيمه : اين حريم هم از آن آفريده‌هاي جمهوري اسلامي است كه انگارناخودآگاه توي مغز اين ملت و حتي روشنفكران اين ملت بدجوري جا خوش كرده !! نمايشگاه، حريمش كجا بود قربان ؟ چرا با همه چيز اين قدر ايدئولوژيك برخورد مي‌كنيد؟

وبلاگ جالب و پرمحتوايي داريد از روستايي بکر و دور افتاده براي شما در هر کجاي اين کره خاکي که هستيد آرزوي بهروزي و موفقيت دارم.
ارادتمند شما قاسمي از روستاي خان آباد

www.khanabadd.com

فهيمه : مرسي آقا يا خانم قاسمي بابت اين كامنت مهربانانه.من هم از اين شهر زشت دودزده خدمت شما سلام مي‌كنم و مي‌گويم :« خوشا به حالت اي روستايي :) »

خانم خضر آبادی اونوقت شما چرا ناراحتید از ناراحتی شاهرخی نژاد . به مشا چه ربطی داره؟

فهيمه : ربط اين مسئله به من، مثل ربط نوشته من به شماست.ضمنا من « خضرآبادي» نيستم.

سلام خانم خضرحیدری
من با این جملات که (آماتورها گاه ممكنه خالق آثار بسيار درخشاني بشن) یا(آنچه که مهم است اثري است كه هنرمند آفريده، حالا اين اثر هر چه كه بوده، پس از آفرينش ديگر از هنرمند جدا مي‌شود و ما نمي‌توانيم اثر هنري را با سنجش اينكه خالق اثر كيست، قضاوت كنيم) کاملا موافقم. اما این عدالت نیست که اگر پول، سرمایه و امکانات وجود داشته باشد در اختیار همه قرار نگیره و اگر قراره که در اختیار اشخاص خاصی قرار بگیره مسلما اختصاص دادنش به یک نمایشگاه آماتوری که شمار زیادی از بازدید کنندگان، نه بخاطر عکس و نمایشگاه بلکه به خاطر دیدن یک سوپراستار در اون حضور پیدا کرده اند کار درستی نیست.این سرمایه و امکانات اگر وجود دارد، حق همه عکاسان است و باید دراختیار دیگران هم قرار بگیره پس این اعتراض نشانه تنگ نظری نیست، بلکه اعتراضی است به بی عدالتی

فهيمه : اگرچه درباره عدالت به اين مفهومي كه مورد نظر شماست بحث دارم، اما صرف نظر از اين موضوع مي‌خوام بگم كه خب اگر اعتراض به بي‌عدالتي است، بايد واقعا اعتراض به بي‌عدالتي باشد.در حالي كه در نوشته‌هايي كه من به آنها اشاره كرده‌ام، مبنا از اساس چيز ديگري است.ضمن اينكه باز هم تاكيد مي‌كنم من درباره اين برداشت از مفهوم عدالت مشكل دارم و شايد بشه كه بعدها درباره‌اش بيشتر بحث كنيم.از نظر شما ممنونم.