« صفحه اصلی سه‌گانه »

جامعه لژیونرها،جامعه دولت کم طاقت

ببینید ما همه چیزمان به هم می‌آید.وقتی آستانه تحمل‌مان پایین است،مصداقش فقط این نیست که مردم در رفتار ‏ترافیکی‌شان بی‌طاقت‌اند یا با اشاره‌ای به جان هم می‌‌افتند و دعوا و جنجال و کتک‌کاری می‌کنند.مصداقش فقط این ‏نیست که هشت میلیون پرونده قضایی در قوه قضائیه‌مان روی هم جمع شده ،فقط این نیست که روزنامه‌های ‏اصلاح‌طلب توقیف می‌شوند و .... آستانه تحمل در جامعه ما تا آن حد پایین آمده که آقایان دولتمرد حتی خودشان را ‏هم تحمل نمی‌کنند.آقایان حتی تلویزیونی را که دربست در اختیار جمهوری اسلامی ایران و از صبح تا شب در ‏حال تبلیغات در راستای اهداف دولت است هم تحمل نمی‌کنند.هیچ کجا ، به هیچ روی و با هیچ روشی نباید ‏هیچ‌گونه « اخلالی در سنت » معهود این آقایان ایجاد شود؛ حتی اگر این اخلال از جنس یک روزنه کوچک تنفسی ‏‏ باشد در یک شبکه بزرگ بی‌نفس.
همه اینها را گفتم که بگویم بخشی از دلایل پا نگرفتن دموکراسی و جامعه مدنی ‏در ایران را باید در همین رفتار «امرمسلط» با برنامه «نود» جست‌وجو کرد. « نود » برنامه‌ای است که در طول ‏همه این سال‌ها توانسته با نظارت مستمر اجتماعی روزنه‌ای هر چند کوچک در تلویزیون بسته و محدود و ‏تمام‌دولتی و کاملا غیرملی ایران باز کند.
مجری این برنامه ، عادل فردوسی‌پور با وجود شهرت و محبوبیت ‏درخور توجهش یکی از کم‌حاشیه‌ترین چهره‌های تلویزیونی است که تا به حال هیچ گافی – از نوع گاف‌هایی که ‏آقایان معمولا در زندگی چهره‌های هر حوزه جست‌وجو می‌کنند- نداده و اگرچه در شمایلی منتقد ظاهر شده اما ‏همیشه هم پسر خوب سربه راهی بوده که در زمینه حفظ ارزش‌های مسلط کوتاهی نکرده.به موقع سیاه پوشیده و به ‏موقع و در چارچوب هم در برابر دوربین قهقهه زده.
اما حتی همین آدم هم فراتر از آستانه تحمل دولت است.
همین ‏برنامه هم که تنها برنامه در میان تمام برنامه‌های زنده و غیرزنده تلویزیونی است که با وجود بی‌اعتمادی عمومی ‏مردم به تلویزیون می‌تواند تا یک و نیم میلیون اس ام اس دریافت کند از سوی دولت کم‌تحمل تهدید به توقیف ‏می‌شود.
اما چرا ؟ دولت کم‌تحمل چگونه دولتی است ؟ دولتی که به خودش اجازه می‌دهد با توهین به شعور مردم ، ‏ارتباط اس ام اسی یک برنامه خیلی محبوب را با مخاطبانش قطع کند واقعا از چه می‌ترسد ؟ این همه هراس از ‏چیست ؟ چرا دولت باید بترسد از اینکه یک برنامه تلویزیونی منتقدانه از مخاطبانش مثلا دو میلیون یا ‏دو و نیم میلیون اس‌ام‌اس – چنانچه پیش‌بینی می‌شد ازچند روز قبل – دریافت کند ؟
در پاسخ به این چرا خیلی ‏حرف‌ها می‌توان گفت.مثلا می‌توان گفت گسترش « نود » به سایر حوزه‌ها و الگو شدنش برای دولت بسته و ‏نفت‌مداری مثل دولت ما خطرناک است.‏
تلاش «نود» برای ساختن فضایی دموکراتیک در حوزه ورزش ، تلاش « نود » برای اینکه هر کسی ، هر ‏بازیکنی ، هر مسئولی ، هر جناب آقای دکتر کیلویی ای ، هر رئیسی کمی مسئول‌تر باشد، تلاشش برای اینکه ‏گروه‌های فکری مختلف ، محق‌ها و ناحق‌ها همه مطاع خویش بنمایند و حرف خود را بزنند،کم‌کم داشت به الگویی ‏خطرناک برای حوزه‌های دیگر تبدیل می‌شد.قبول دارم که حوزه سیاسی یا حتی اجتماعی آنقدر پر از خط قرمز ‏است که اساسا نمی‌توان برنامه‌ای مثل « نود » را در این حوزه‌ها متصور شد اما واقعیت این است که در سال‌‌های ‏اخیر مدل برنامه‌سازی صادقانه فردوسی‌پور و فضای باز و دموکراتیکی که در برنامه‌اش حاکم بود و لذتی که با ‏به چالش کشیدن مسئولان بی‌مسئولیت به مخاطبش می‌داد، همیشه غبطه فعالان در حوزه‌های دیگر را ‏برمی‌انگیخت. این همه علاقه و حمایتی که پیرامون این برنامه موج می‌زند هم ناشی از همین فضاست.
مردم برای ‏اولین بار در طول تاریخ تلویزیون جمهوری اسلامی به یک برنامه اعتماد کرده‌اند.
جمعی از هواداران تشکیل شده، ‏این برنامه گروه بزرگی از مردم را حول یک فکر و یک هدف مشترک گرد هم آورده و نه با ضرب و زور که با ‏صداقت ، رفتار حرفه‌‌ای و بدون استفاده – بخوانید سوء‌استفاده – از منابع مشروعیت معمول و مرسوم ، قلب ‏مردم را به دست آورده. خب اینها همه روش‌های مذموم غیرقابل‌قبول در جامعه ماست.‏
این طوری است که عادل فردوسی‌پور هم مثل همه آدم‌های کاردرست این جامعه بهتر است برود «لژیونر» بشود.‏
در « نود » هم تخته می‌شود و خلاص.آقایان هم شب سرشان را با خیال راحت- شاید هم راحت‌تر- بر بالین ‏می‌گذارند.جامعه لژیونرها این جوری است.‏