حاشيه غيرسياسي بر بازنشستگي استادان

حرفت خیلی درست بود. واقعا همینه که میگی

این استادان بلاخره باید دو سه سالی این طرف آن طرف بازنشسته می شدند و چه بهتر برای این دولت که در زمان تصدی او این اتفاق بیافتد .

سلام
متاسفانه اینهم یکی دیگر از چراهای ملت و جامعه ماست

سلام دوست عزیز
هر چند سر نمی زنی و لینک نمی کنی ... ولی من میام و سر می زنم ...
موفق باشی دوست عزیز

کاملا موافقم.من در عجبم چرا این استادها نباید بازنشسته شوند.در داستانی که نوشتم و دادم به ناشر و مثل مجموعه ی قبلی داستانم رد شد هر چند به گفته ی بررس قلم خوبی داشت اما جزو آن داستان هایی است که وزارت ارشاد مجوزش را نمی دهد ،من راجع خاطراتم از این استادها چند سطری نوشته ام که بی مناسبت ندیدم که اینجا بیاید .احتمال دارد این را هم مثل مجموعه داستانم بدهند چاپ اینترنتی بکنند نوشته ی من به توصیف چند استادی که نام بردی پرداخته .

برای استادهامان بنا بر حالات و سکنات و افعال شان اسم گذاشته بودم. استاد عربی مان که پزی می داد به قول جلال آل احمد به فنارسه گفتنش ، و هیچ چیز در جلسات دفاعیه بیش از این دیگر استادان را نمی رنجانید، را می گفتم سعدی چون یک خوره ای داشت برای سجع حرف زدن مثلا می گفت در راه می رفتم ،رسیدم به دکانی، دیدم شاطری،نشسته بود بر راهی....
حال من یکی گرفته می شد بانو ، گاهی جمله هایش اصلا به هم ربط نداشت اما او برای خودش و مخ ما سجع می بافت و می بافت و نُچ نُچ های ما برای بستن ذهن ِ خلاق ِ سجع ریس او قدرتی نداشت. او سعدی بود شیفته ی سجع. آن دوسال در کلاس او آرزو به دل ماندیم معلقات سبعه را بخوانیم اما مکاشفات مبتدایی و خبری او از تک تک کلمات عربی ِ جواهر الادب رهامان نکرد.
استادی داشتیم که داماد یکی از غول های ادبی قرن پیش بود.یک بار که عصا به دست و لرزان از در وارد سالن شد وقتی در را بست باد از پشت به پس کله اش هجوم آورد و موهای پشتش جور خنده داری راست ایستاد و جنی شد و برق گرفته. یک حالت نزار وپریشانی هم در صورتش بود جسما سالم بود اما به دلیل کهولت همیشه نزار بود. آن روز من تو راه پله ی بالا ، خیلی خندیدم. وقتی سر کلاس جدی به ما صناعات ادبی درس می داد و من یاد آن قیافه اش می افتادم از خنده ریسه می رفتم و گاهی از خنده ای که نمی توانستم کنترل کنم دوستان هم خنده شان می گرفت آخر دوستم مجبور می شد قضیه را در صحبت استاد که می گفت: محسنی بگو ما هم بخندیم، ماس مالی کند.
او فردوسی بود بانو، خیلی جنتلمن بود. هرچند شنیده بودم که گفته بود "بعد از دختر لر فیلم ندیده ام". ظاهر و کردارش مثل فردوسی با آن شاهنامه ای که به دست دارد در میدان فردوسی یک طمطراق شکوهمند داشت.
استاد نظربازمان گوته بود یک بار هم گفتمش گفت: حالا چرا گوته؟ گفتم: آخر به خیلی ها دل می بست. خندید بلند خندید گفت: می دانی تو مثل چه هستی ؟ گفتم: نه. گفت: تو بادام تلخی تا حالا درخت بادام بو کرده ای؟ گفتم:نه . گفت:بوی اش تلخ است اما من دوست دارم.آخر سر هم بی پروا گفت: یک روز با عصایم یک فصل کتکت می زنم . من هم بی پروا گفتم :از مادر زاییده نشده. باز غش غش خندید.
مدعی بود هفتادو دوساله است اما بعدها فهمیدم متولد اواسط قرن قمری پیش بود چند سال کمتر از سن واقعی اعلام می کرد. آخر ساعت های هفت پیکر یا مثنوی چرتش می گرفت. گاهی که به خود می آمد انگار ورد بخواند صدایش چنان آهسته و زمزمه وار می شد که ما ترجیح دادیم کتابش را برای نوشتن حاشیه ها امانت بگیریم . خواندن خطش مکافات دیگری بود و روزی که بچه ها تک تک از نوشتن حاشیه ی کتابش منصرف شدند من تا چند روز با خطش دست و پنجه نرم کردم و توانستم خطش را بخوانم وبچه ها با استقبال از روی نوشته های من کپی گرفتند وقتی کتابش را پس دادم گفتم:استاد خط تان مثل خط دعا نویسان است. آنقدر خندید که به سرفه افتاد.
جدا نویسی این استاد مشهور عام وخاص بود.
استادی داشتیم که من کمی از شکل و شمایلش می ترسیدم. زال بود. از آن ها که بچه بودند هم سفیدند و مویشان سفید. درباره ی مویش که در بچگی سفید بوده است زیاد مطمئن نیستم بانو.دماغ درازی داشت و موهای سفید کوتاهش همیشه روبه بالا شانه می شد. ترسناک بود و مرا یاد دیو می انداخت و تصور می کردم ما همگی برایش بوی آدمیزاد می دادیم بوی گوشت و غذای چرب. انگشتش را هم توی بینی زیاد می چرخاند. سر کلاس او من خیلی مودب بودم .شیطنت را به کل کنار می گذاشتم و آنقدر سوال های علمی از او می پرسیدم که کلی خر کیف می شد .دستور داشتیم با او .
همیشه می گفت :خانم محسنی از اینکه این سوال را پرسیدید خیلی خوشحالم جای امیدواری است که در این کلاس هنوز چنین دانشجوهایی وجود دارند.
وجبی نمره می داد و مدت امتحانش سه گاهی چهار ساعت زمان می برد.عصا قورت داده صحبت می کرد،خیلی ادبی اما در جلسات دفاعیه دیده بودم پرتقال را با دست پوست گرفت و آبش از لب ولوچه اش روان شد.
آنقدر کیف می کرد چند تا سوال را با هم پیچیده می کردی و می پرسیدی و بیشتر از این کیف می کرد که اول قیافه ی نادان به خود می دادی بعد جوابت را که به طور مشروح گاهی کل ساعت و حتی زنگ استراحت ، می داد حالت آدم مجهول را معلوم یافته که می گرفتی مثل بچه ذوق می کرد. من سر کلاس او خودم را به کلی به خریّت می زدم بعد که چند سوال پیچیده و از پیش برنامه ریزی شده از او می پرسیدم و طوری نشان می دادم که این نفهم در کلاس شما عالم شده ، خیلی خوشش می آمد.
حساسیت فوق العاده ای به "می باشد" داشت آنقدر که اگر در پایان نامه ای استفاده می شد و او استاد راهنما یا مشاور بود روی آن پایان نامه قلم می کشید و اهمیتی نمی داد که دانشجو چقدر برای تایپ و دیگر کارها هزینه کرده است .
او ناصرخسرو بود که همه را نفهم می پنداشت و در دیوانش کلی با کلمه خر ونفهم مواجهی. او همان، صعبی و خشونت ناصرخسرو را داشت.
خانم دکتر بانویی بود به تمام معنا خودساخته و اصیل و همراه و خوش ظاهر. او به هیچ کس جز خودش شبیه نبود.آرزو داشتم وقتی مسن شدم یکی باشم مثل او. علاوه بر آنکه استادمان بود دوست هم رازمان نیز بود. می شود گفت حرکت وافعال غیر معمولی که خیلی از استادها داشتند، نداشت. با وجود خانواده ی پرآوازه آغوش گشاده اش برای همه نوع دانشجو باز بود .حالت رضامند و همیشه متواضع و صبور او دانشجوها را مجذوب می کرد.
در کلاس او آزادی بیان فراوان داشتیم و می توانستیم نظراتمان را راحت وبی دغدغه بگوییم تعصبی به هیچ کدام از ادیبان و شاعران پیشین نداشت بر عکس ِ استادهایی که چشم و گوش بسته مجبورمان می کردند مثل آن ها به حافظ یا مولوی یا دیگران نگاه کنیم او انتقادهای ما را درباره ی شاخه نبات و کیمیا و دیگران بی تعصب می شنید و حتی گاهی می پذیرفت.
کلاس او برای من مامن گرم آغوش مادر بود.
استادی داشتیم که انگلیسی درس مان می داد . من موهای قوس وقزحی اش را طنزوارِ هجو می کردم و به بچه ها می گفتم: حالا که می ترسیم یا رُومان نمی شود بیایید کتبا از او بپرسیم موهایش را کجا رنگ می کند .آقا جان پرسیدن که عیب نیست . نگذارید نادان از دنیا برویم.
ترم که تمام شد وسوسه شدیم به آدرس دفترش بروشور رنگ ها را بفرستیم اما کامله دانشجویی منصرف مان کرد.
او که یک طرف سرش بنفش بود و طرفی دیگر گُلبهی و پشتش شرابی show man بود .عجیب به قول استادها "خودستا" بود و در جمع دیگر استادها اگر یک کلمه انگلیسی نمی گفت به گمانم تصور می کرد حُناق گرفته است. دربین استادها جوان ترین آن ها بود اما خیلی تلاش می کرد برف موهایش شبقی بزند.
پرتغالی حافظ بود با تمام شکل شمایلی که عکس ِ حافظ ِ روی جلدها بود. می توان گفت باسواد ترین استاد ما بود و همان قدر که خانم دکتر وجدان کاری داشت او نیز داشت و سر کلاسش وقتمان هرز نمی گذشت .
گوته گاهی تمام ساعت را به خاطره گویی اختصاص می داد و البته ما هم راضی بودیم .
گمان می کنم از روزی که دانشگاه و دانشجو در ایران اختراع شد ناف دانشجو را این طور زدند که از بیکاری لذت ببرد و بعضی وقت ها استادها را بپیچاند اما وقتی امتحان مان را می دادیم بد و بیراه ها شروع می شد که" د ِ آخه فسیل تو که سر کلاس فقط چرت زدی کی باب دوم را درس دادی که از آن سوال طرح کردی؟" سر امتحان فکّ مان می چسبید به زمین اما یادمان می رفت از وقت کشی تو کلاس چه لذت می بردیم.

درود!

از قدیم گفته‌اند حرف حساب جواب ندارد!! حرف‌تان حساب است خانم خضرحیدری! اتفاقن چند روز پیش من هم با دوستان‌ام همین بحث را داشتم و آنان این مسئله را سیاسی می‌دیدند و دقیقن من مثل شما معتقدم که کدام‌یک از این عزیزان جزو «اپوزیسیون» دولت بوده‌اند؟ هر چند بر این اعتقادیم که مسلمن جناب «باستانی پاریزی» آن‌چه که از تاریخ روایت می‌کند با آن‌چه که دگران روایت می‌کنند و تحلیل دارند از زمین تا آسمان فرق دارد و یا دگران!!

شاد زی

درود!

از قدیم گفته‌اند حرف حساب جواب ندارد!! حرف‌تان حساب است خانم خضرحیدری! اتفاقن چند روز پیش من هم با دوستان‌ام همین بحث را داشتم و آنان این مسئله را سیاسی می‌دیدند و دقیقن من مثل شما معتقدم که کدام‌یک از این عزیزان جزو «اپوزیسیون» دولت بوده‌اند؟ هر چند بر این اعتقادیم که مسلمن جناب «باستانی پاریزی» آن‌چه که از تاریخ روایت می‌کند با آن‌چه که دگران روایت می‌کنند و تحلیل دارند از زمین تا آسمان فرق دارد و یا دگران!!

شاد زی

فهیمه جان سلام
من در مورد این پست قبلی سوال داشتم، کجا بپرسم ؟!
فهيمه : عزيزم بپرس.من در خدمتم.

می دونی مسئله اینه که کی قراره جای اینارو بگیره. توی این دوره قحط الرجال شاید بودن اینها از نبودنش بهتر باشه؟ نیست؟

تا ايمن بلا سر خودت نياد نميفهمي كنار گذاشتن انسانها يعني چي.