« زني ديگر در آستانه اعدام صفحه اصلی مقامات كارگري اندونزي موفق به ملاقات زندانيان نشدند »

اين روزها

اول اينكه امروز رفتيم عيادت آسيه.حالش خوب بود و چشمان مهربان هميشه نگهبانش به حالت عادي برگشته بودند.كلي با ما خنديد و پابه‌پايمان شيطنت كرد تا به همه ثابت كند كه حالش خوب است و جاي نگراني نيست اما واقعيت اين است كه مصرف كرتن حسابي اذيتش كرده بود.مدتي بايد از حساسيت‌هاي عصبي‌اش كم كند، بايد آرام باشد ( چه توقعاتي ! ) بايد كمتر فكر كند و بيشتر خوشحال باشد.كمتر بخواند و كمتر اخبار را بشنود، بيشتر به خودش برسد و بيشتر به فكر خودش باشد...اما خب آسيه هميشه همان آسيه است ؛ حتي در اين شرايط هم باز پيگير دادگاه و پرونده قضايي كساني بود كه هميشه دنبال كارشان بوده ... اما جواد منتظري با آن همه مهرباني و آرامش هم خودش دلگرمي‌اي است در كنار آسيه.آدم خيالش راحت است كه او هست و حواسش به حس و حال ظريف و حساس و شاعرانه آسيه عزيز ما هست...هر چندكه درست در كنار همين شاعرانگي‌هاست كه عصيان و خستگي‌ناپذيري آسيه شكل گرفته و از او اين موجود دوست داشتني مقاوم را ساخته كه از چشمانش هم براي راهي كه به آن ايمان دارد هزينه مي‌كند.خسته نباشي آسيه جان و اين هم فال حافظي كه برايت گرفتم و خودم كلي ذوق‌زده شدم بابتش : تنت به ناز طبيبان نيازمند مباد / وجود نازكت آزرده گزند مباد
دوم اينكه فردا آقاي خاتمي مي‌آيد به انجمن صنفي روزنامه‌نگاران و افطاري است و سخنراني و اين حرف‌ها.ساعت 5.آنها كه هنوز دوست دارند حرف‌هاي خاتمي را بشنوند بيايند.مجلس خودماني است.

سوم اينكه اين روزها بدجوري حس كيلومترشماري را دارم كه صفرش كرده‌اند.