« اين روزها صفحه اصلی زندانبان‌ها سخنگوي قوه قضائيه را هم جدي نمي‌گيرند ! »

اين زن با خليج ژرف چشمانش با كوير سخت دستانش و با خنجر روزگار بر صورتش تكرار مي‌كند :
خانه‌ من در انتهای جهان است
در مفصل ِ خاک و
پوک.
با ما گفته بودند:
«آن کلام ِ مقدس را
با شما خواهيم آموخت،
ليکن به خاطر ِ آن
عقوبتي جان‌فرسای را
تحمل مي‌بايد ِتان کرد.»
عقوبت ِ جان‌کاه را چندان تاب آورديم
آری
که کلام ِ مقدس ِمان
باری
از خاطر
گريخت.