« بدون تيتر ! صفحه اصلی مطالبات زنان يا پاشنه آشيل ؟ »

بهار نو و ...

فغان كه در پس پاسخ و لبخند
دل خنداني نيست
بهاري ديگر آمده است آري
اما براي آن زمستان ها كه گذشت نامي نيست
تولدم تا به حال اين وبلاگ در اغما فرو رفته بود.بعد هم سال ، نو شد و ما همچنان در حال و هواي كهنه خود مانديم.عيد خوبي بود امسال. اولين
عيدي كه من و آقاي همسر در خانه خودمان داشتيم.چند روزي هم رفتيم ولايت و فاميل و دوستان را ديديم.رفتيم خانه پدربزرگم.خانه اي كه صد سال ازعمرش مي گذرد و هر آجرش هزار خاطره در خود دارد.خانه اي كه هنوز بالاي ستون هاي چوبي بلند ايوانش پرستوها لانه مي سازند و هنوز بهار كه مي شود درختاني هستند كه شكوفه كنند و نو شوند.از لانه كبوترها و مرغ و خروس ها البته ديگر صداي زندگي نمي أيد ولي من هنوز صداي بال كبوترها را در عصرهاي طولاني تابستان به خاطر دارم وقتي كه از سر شيطنت با دختر عموها و پسرعموها مي پريديم وسطشان و أنها دسته دسته به سوي أسمان به پرواز درمي أمدند.حالا همه ما بزرگ شده ايم و ديگر صداي قل قل سماور مادربزرگ در خانه قديمي نمي پيچيد. ديگر راديوي پدربزرگ تا صبح روشن نمي ماند و تخت خوابش را يكي دو سالي مي شود كه از گوشه اتاقش جمع كرده اند.چند تايي از عزيزترين عموهايم در اين خانه مرده اند و پدرم پس از أنها.اما هنوز اينجا هر بهار همه كه دور هم جمع مي شويم سروصدا و شوق و شورمان ، خنده ها و شوخي هايمان و تقليد لهجه شيرين شهري كه در أن بزرگ شده ايم ، لهجه قزويني ،سال هاي رفته را زنده مي كند.بعضي خاطره ها بارها و بارها تعريف شده اند ما باز هم از عموها مي خواهيم كه دوباره تعريفشان كنند و اين طوري اعضاي جديدتر خانواده مثل أقاي همسر را هم در أنها شريك مي كنيم.روزهاي اول عيدمان معمولا اين طوري مي گذرد و هر سال هم جاي عده اي خالي مي شود.جاي پدربزرگ بيش از همه.وقتي كه بر صندلي لهستاني اش مي نشست و ما يعني چهل پنجاه تا نوه در برابرش صف مي كشيديم تا عيدي بگيريم....روزگار خوشي بود، روزگاري كه شور و حالش ديگر هرگز بازنخواهد گشت.با اين وجود هنوز هم أسمان اين خانه رنگ فيروزه است و از باغچه هايش بوي توت و انار مي ايد و دل من هنوز در هواي اين خانه ، اين خاطرات مي تپد.به تهران كه برمي گرديم اما فراموشي دوباره راه خود را پيدا مي كند.بقيه اش مثل هميشه است.كمي ديد و بازديد ، فيلم ، كتاب و فكر و فكر و فكر و يك تصميم دردناك : ديگر به روزنامه نخواهم رفت.
×شعر از احمد شاملو.مجموعه در آستانه