« برداشت آخر صفحه اصلی زنان بهتر است « ندانند » تا طلاق نگيرند ! »

سنگباري آشناست،غم

ــ بي‌آرزو چه مي‌کني ای دوست؟
ــ به ملال،
در خود به ملال
با يکي مُرده سخن مي‌گويم.
شب، خامُش اِستاده هوا
وز آخرين هياهوی پرنده‌گان ِ کوچ
ديرگاه‌ها مي‌گذرد.
اشک ِ بي‌بهانه‌ام آيا
تلخه‌ی اين تالاب نيست؟
□
ــ از اين گونه
بي‌اشک
به چه مي‌گريي؟
ــ مگر آن زمستان ِ خاموش ِ خشک
در من است.
به هر اندازه که بيگانه‌وار
به شانه‌بَرَت سَر نهم
سنگ‌باری آشناست
سنگ‌باری آشناست غم.