« کلیشه های جنسیتی در تفکر مردسالار صفحه اصلی مهرداد قاسمفر و مانا نیستانی آزاد شدند »

چرا زنان را همیشه بر سر دوراهی می خواهند ؟

زن بدلی دومین ساخته بلند سینمایی مهرداد میرفلاح پس از « خاکستری » ،این روزها بر پرده سینماهاست وماهایا پطروسیان، رامبد جوان،رضا شفیعی جم،رابعه اسکویی،مهدی امینی خواه و البته بهزاد فراهانی در سراسر این فیلم کمدی نما بی دریغ کوشیده اند تا پیام کلیشه ای و نخ نمای خود را به گوش جامعه زنان برسانند.فیلمنامه ای که پیمان عباسی برای میرفلاح تدارک دیده به شدت جنسیت زده و بر اساس کلیشه های مرسوم و سنتی ای طراحی شده که امتیازبندی های مردانه و زنانه را به رسمیت می شناسند و به رغم حضور « قاطع و بی تخفیف » زنان در مرکز تمام فعالیت های اجتماعی ، سیاسی ، هنری ، اقتصادی ، علمی و ... هنوز و همچنان مردان را مرکز ثقل جهان می انگارند!
ماجرا از این قرار است که قهرمان زن داستان درست در نقطه ای که اوج موفقیت های شغلی ، تحصیلی و اجتماعی خود را تجربه می کند در یک لحظه شگفت انگیز از طریق سفارش دادن یک عدد پیتزای ناقابل ناگهان از پنت هاوس زیبای خود در برجی که خودش به عنوان مهندس معمار تحصیلکرده در اروپا طراحی کرده پرتاب می شود به آپارتمان استیجاری و تنگ و تاریک مردی که شوهر اوست و دو کوچولوی شیطان و پردردسری که فرزندانش هستند. زندگی قهرمان زن داستان که تا به حال هرگز ازدواج نکرده و حتی به فکر ازدواج هم نبوده در این تغییر شرایط ناگهانی که از سوی بهزاد فراهانی در نقش یک فرشته نجات به او تحمیل شده است از این پس معنی دیگری پیدا می کند. خانم مهندس و رئیس شرکت عظیمی که تا پیش از چند صد کارگر مرد و زن زیر نظر ش کار می کردند هم اگرچه در آغاز هنوز با شرایط جدید خود مانوس نیست و تاب نمی آورد که به قول خودش فقط غذا بپزد و خانه داری کند و کهنه بچه بشوید ، اما کم کم و در اثر جادوی گذر زمان با زندگی محقر و فقیرانه جدیدش خو می کند و با یکی دو هفته در کنار «شوهر» و فرزندان بودن پاک فراموش می کند که چه نقش مهمی در پروژه های معماری و برج سازی داشته و چند سال در لندن درس خوانده تا زن موفق و فعالی در جامعه باشد.اینجاست که زن داستان بر سر بزرگترین دوراهی زندگی هر زن – البته از دیدگاه فیلمنامه نویس و کارگردان – قرار می گیرد؛ جایی که باید بین خوشبختی واقعی یعنی داشتن « شوهر» و فرزند و خانواده و خوشبختی کاذب و ظاهری یعنی مشارکت اجتماعی و کار و استقلال مالی یکی را انتخاب کند. بله زن همیشه باید دست به انتخاب بزند ؛ یا خانواده یا مشارکت اجتماعی .به هر حال از قدیم هم گفته اند که دو پادشاه در یک اقلیم نگنجند! به این ترتیب زن در فیلم زن بدلی یک بار دیگر در جایگاه تردید و دودلی قرار می گیرد و کارگردان اصرار دارد ثابت کند که این زن حتی اگر زنی باشد متکی به تلاش و دانش و تجربیات خود، حتی اگر مرسدس بنز آخرین سیستم ، پنت هاوس فوق مدرن و شغل مناسب و درآمدزا هم داشته باشد و حتی اگر از آنچه دارد و ندارد احساس رضایتمندی و خوشنودی کند هرگز و تحت هیچ شرایطی نمی تواند به معنای واقعی خوشبخت باشد چراکه « شوهر » ندارد.
این پیام البته چنان روراست ، صادقانه و بدون هیچ گونه پرده پوشی به بیننده القا می شود که جایی برای لحن کنایی و بازی و زبان استعاری باقی نمی گذارد.همه چیز روشن است.یک زن یا می خواهد خوشبخت باشد و یا نمی خواهد.راه خوشبختی هم مثل صراط مستقیم پیش پای اوست: ازدواج کردن . در غیر این صورت زن اگر تمامی مدارج پیشرفت و تکامل راهم طی کند، باز هم « کامل » نخواهد شد!