« درباره تجمع علیه قوانین زن ستیز صفحه اصلی سرانجام افرونتن آزاد شد »

نقد از درون: چرا خواسته های زنان را تنزل می دهید؟

دلم نمی خواهد بگویم.(بنویسم) نمی خواهم مجبور شوم پشت سر هم با دوستانم مخالفت کنم...اما چاره ای نیست.بالاخره این وبلاگ ها را راه انداخته ایم که حرف هایمان را به هم بگوییم دیگر.حوزه زنان حوزه پرمشغله ای است.اما همانقدر که پر است از دردسر پر است از سرهایی که درد می کنند برای دردسر! گاهی با خودم فکر می کنم آیا پایین آمدن میانگین سنی فعالان در حوزه زنان و به طور کلی مسائل اجتماعی است که سبب شده اهداف جدی و معنادار جامعه زنان این طور به لوس بازی و شیطنت و لجبازی های کودکانه از آن جنس که در فیلم های تصنعی تهمینه میلانی می بینیم تنزل پیدا کنند؟ یا دلایل دیگری در کارند که عقل من از درک آن شرمنده است؟ نمی دانم و نمی فهمم واقعا درخواست زنان برای ورود به استادیوم های ورزشی به مثابه ورود به سایر عرصه های عمومی جامعه مثل سینما، پارک، خیابان و ... که یک گام اساسی برای زیر سوال بردن ایجاد و افزایش تفکیک جنسیتی در جامعه است ناگهان چرا و چگونه تا این حد سقوط کرد و به جایی رسید که حالا دوستان عزیز من این طور بنویسند و با ادبیات « حالا ما رو راه نمی دین استادیوم؟» اعلام کنند که همه با هم با روسری های سفید به استادیوم می روند تا فوتبال ببینند و مردم بتوانند بالا و پایین پریدن و جیغ زدن آنها را بشنوند!!! خب یعنی که چه ؟ آیا واقعا کسی جلوی پارک رفتن زنان را گرفته است ؟ آیا مردان برای دیدن فوتبال به پارک و بوستان می روند و اعلام می کنند که ها ها ها ، ما به جای گرم کردن کانون خانواده آمده ایم اینجا بالا و پایین بپریم و فوتبال ببینیم !؟ آیا آنقدر حقوق مسلم و ابتدایی مان را از ما دریغ کرده اند که دسترسی به این حقوق تبدیل به گره هایی در درون ما شده اند؟ خب برویم توی پارک بالا و پایین بپریم که چه؟ مگر تلویزیون خانه هایمان را از ما گرفته اند؟ مگر برای اینکه ثابت کنیم اکتیویست اجتماعی هستیم حتما باید همه را به خودمان بخندانیم و همه نگاه ها را با توسل به هر روشی که شده به سوی خودمان جلب کنیم؟