« دلم گرفته، مثل پرنده های شعر فروغ! 
صفحه اصلی
نامه احمدی نژاد الهام خداوند بوده و باید در کتاب های درسی گنجانده شود! »
آتش بس، جدیدترین اثر میلانی علیه زنان !
خیلی از دوستانم بعد از شاهکارهای این چند سال اخیر تهمینه میلانی اصلا دیگر قید دیدن فیلم های او را زده اند.من اما با مهدی رفتیم و بالاخره به هر زحمتی بو د آتش بس را دیدیم.واکنش هایم برای خودم هم جالب بود.اول حسابی عصبی شده بودم و بعد کم کم احساس ترحم و دلسوزی کردم .مهدی هم تذکر می داد که فوران احساساتم را کنترل کنم.حق با او بود البته اما مگر می شود شما با این همه کج فهمی رو به رو شوید و خم بر ابرو نیاورید؟!
این خواسته قبلا هم مطرح شده بود که آیا می شود یک نفر از خانم میلانی تقاضا کند که دیگر برای دفاع از حقوق زنان فیلم نسازد؟ با دیدن آتش بس ذهنم مدام درگیر همین تقاضا بود. حتی در بعضی از سکانس های فیلم که دیگر واقعا چندش آور می شد و به سطح بسیار نازلی سقوط می کرد به این فکر می کردم که فعالان امور زنان این تقاضا را کتبا به اسحضار خانم میلانی برسانند! نمی دانم.واقعا نمی خواهم تند بروم اما آیا این تهمینه میلانی همان کارگردان فیلم تاثیرگذار دو زن است؟ چه کسی به خانم میلانی گفته که مشکل اصلی جامعه زنان درآوردن اداهای مردانه و لوس بازی و لجبازی با مردان است؟ این کارگردان زن که ظاهرا در خارج از کشور هم لابی های خوبی برای مطرح کردن فیلم های به اصطلاح زنانه اش دارد بر اساس کدام واقعیت محسوس و معقول این تلقی خام دستانه را در فیلم هایش به تصویر می کشد که زن مستقل امروزی زنی است که به شهادت رفتارهای کودکانه ای که در فیلم بروز می دهد مغزش به اندازه یک نخود است ؟ آیا واقعا فمینیست ها چنان اند که تهمینه میلانی به تصویر می کشد و یا اینکه این کارگردان درواقع آن چیزی را تصویر می کند که از گره های عمیق درونی اش ریشه گرفته و یا در بهترین حالت اگر بخواهیم از وجود گره ها صرف نظر کنیم چیزی را به نمایش می گذارد که کوچک ترین شناختی درباره آن ندارد؟
تصویر زن مستقل و اجتماعی که به حقوق خود آشناست در فیلم های میلانی متاسفانه هر روز مخدوش تر می شود.این زن که معمولا مظلوم ترین شخص عالم است در تمام موارد فقط به حقوق خود – یا نقض حقوق خود - آشناست و در مقابل هیچ چیز درباره وظایفش نمی داند.آیا زنان فیلم های میلانی فقط صاحب حق اند و هرگز وظیفه ای ندارند؟ آیا اصلا در جهان واقعیت و بیرون از لوکیشن های فیلم های حق طلبانه تهمینه میلانی گزاره « من حقم را می خواهم اما هیچ وظیفه ای ندارم » گزاره ای پذیرفتنی است؟ از طرف دیگر راه هایی که یک انسان بالغ با حداقل شعور اجتماعی برای بیان مطالبات و رسیدن به حقوق خود انتخاب می کند تا چه حد با راه هایی که میلانی پیش پای شخصیت های تکامل نیافته فیلم هایش می گذارد مطابقت دارد؟
آیا زن مستقل دقیقا همان زنی است که در آتش بس حاضر نیست حتی یک لیوان آب به دست شوهرش بدهد؟ و آیا خانواده ای که میلانی به تصویر می کشد خانواده است یا میدان کارزار و جنگ؟ شاید هم رینگ بوکس باشد که دو حریف بی رحمانه به جان و هم افتاده اند و هر یک برای کسب عنوان قهرمانی و ایستادن بر سکوی نخست با هم مبارزه می کنند!زن آبروی مرد را می برد و مرد آبروی زن را، زن با دوستان مرد بدرفتاری می کند و مرد از دوستان زن بد می گوید، تخت خوابشان را از وسط اره می کنند و ظرف ها و گلدان ها را می شکنند و لباس های هم را پاره می کنند یا دور می ریزند تا هر یک حرف خودشان را بر کرسی بنشانند و همه اینها هم یعنی مبارزات فمینیستی ! و همه زنانی هم که درگیر چنین سطح مبتذلی از روابط با همسران خود هستند فمینیست اند.....مردان هم که تکلیفشان روشن است: قول های بی شاخ و دم حسود و خشنی که با هیچ منطقی نمی توان با آنها ارتباط برقرار کرد.
آه که زنان چه می کشند از دست زنان ؟
Comments
فهیمه جان چقدر زیبا انتقاداتت را مطرح می کنی...با وجودی که فیلم رو ندیدم و تا فیلمی رو نبینم هیچ نقدی ازش نمی خونم ولی نوشته ات رو تا آخر خوندم ....نظرت چی هست یک نامه سرگشاده بهش بنویسی ....ما هم امضا می کنیم .
محبوب | May 10, 2006 06:18 PM
فهیمه جان، زیاد جدی نگیر، به چیزهای مهمتر فکر کن. شاد باش
monireh | May 10, 2006 11:50 PM
"گره های عمیق درونی اش ریشه گرفته" ... "آه که زنان چه می کشند از دست زنان" واقعا لازم است به کسی که دغدغه زنان دارد اما حالا به هر دلیل مزخرف می سازد این طور حملات کیهانی کرد؟ مثلا زن های فیلم های بیضایی چه قدر مگر عمومیت دارند؟ از شما بعید است
چیز باشی | May 11, 2006 12:01 AM
سلام . عرضی نیست جز اینکه بگویم از خواندن وبلاگت لذت می برم ... لید مطلب کلیشه ای به نام بد حجابی معرکه بود .
ali - khe | May 11, 2006 12:02 AM
گل گفتی!
البته من مثل تو به اغراق در بعضی چیزها مثلا اره کردن تخت ایراد جدی ندارم و می پذیرم که در هر صورت قرار بوده(!) این فیلم طنز باشد ولی نمی توانم چنین طنز بی مایه ای رو قبول کنم. اگه کمدیه پس چرا چنین پیامهای اخلاقی شسته و رفته و جدی در اون گفته میشه؟ اون هم انقدر لوس و مضجک؟؟؟؟؟؟
nasrin | May 11, 2006 07:27 PM
متاسفانه گاهي همين بد دفاع کردن ها و اشتباه در روش استدلال ، ارزش و جايگاه موضوعی که براش تلاش میشه رو هم پایین میاره
vahidoo | May 12, 2006 11:42 AM
سلام فهيمه جان
يادت هست رفته بوديم با برو بكس فيلم ديشب باباتو ديدم آيدا؟ يادت هست؟ آره؟ يادت هست؟ يا فراموش كردهاي؟ جان من يادت هست؟ جان اوس مهدي يادت هست؟ ترو جدت يادت هست؟ آره؟
دكتر علي قديمي | May 12, 2006 12:16 PM
سلام....خوبی فهمیمه جان.من فیلم رو ندیدم..اصلا هم علاقه ای به دیدن فیلم فیمینیستی ندارم.....این که فیمینیستی رو هم زیر پا گذاشته بود...ولی خیلی خوب انتقاد مردی...خوب تصویر سازی می کنی
محمد جواد شکری | May 12, 2006 03:49 PM
فهیمه جان!
من کاملا موافقم واقعا یک طنز لمپنانه بود همین
سينا مالكي | May 13, 2006 12:45 AM
سلام خانم خضر حیدری...اتفاقی لینک مطلبتون رو تو وبلاگ حمید رضا دیدم...
تیتر منو به اینجا کشوند...
برام جالب بود... وقتی فیلم رو دیدم و از سالن خارج شدم حس کردم این بار بر خلاف سری های قبل خانم میلانی سعی کرده اند از درمانهای امروزی برای نمایش مشکلات روابط خانوادگی استفاده کنند:"روانشناس"
به عبارتی گاه مسائل روانی آدمی رو به اشتباه می اندازند و ...
برادرم از فیلمهای خانم میلانی زیاد خوشش نمی آد ..می گه : "یه طرفه به قاضی می ره ....همش می خواد خانمها رو بری از هر خطا و اشتباهی نشون بده..." این بار معتقد بود : فیلم هر چند قالب طنز داشت ولی خوب جمع بندی شد..چه عجب ! تهمینه میلانی و تعادل در کار !
خانم حیدری !من دوستی دارم که از مهر 84 تا حال رختخوابش رو از همسرش جدا کرده...علت : شوهرش کم حرفه... زیاد به فکر خونه زندگی ش نیست ..دنبال شغل دوم سوم نمی ره....مثل مردهای دیگه به خرید و بود و نبود خونه توجهی نداره ...و...و.... با این اوصاف :" من چطور به خودم اجازه تمکین بدم؟
این همه بی توجهی رو ببینم بعد خیلی راحت شب" ...
بیشتر خواستهای این دوستم مادیه ...و من در این فیلم می دیدم که باز این زن بود که می خواست شرایط رو بهبود ببخشه ...این زن بود که قصد مدیریت بحران رو داشت ...این زن بود که می شنید و می خورد و....این باردم بر می آورد و دردش رو قورت نمی داد...اگه لیوان آب رو روز اول پر نکرد برای این بود که می خواست جلوی درخواستهای ارباب رعیتی رو بگیره وگرنه ...
در کنار این خانواده دو خانواده دیگر هم در حاشیه آمدند
خانواده پدری مرد خونه و خانواده دوست نزدیکش
هردو به این مرد نزدیک بودند و به حد کافی نقش و تاثیر خود رو اعمال کرده بودند-خواه ناخواه-
اولین کسی که برای ترمیم این شکاف کوتاه اومد زن بود و مرد یه مقاومت کوتاه مدت و مختصری - به علت همان غرور بی دلیل عرفی! بروز داد
حیف که این فضای مجازی ظرفیت کمی داره...کاش بودید و بودم و صحبتی و ...
فیلم هم حرفها رو کامل نمی زنه ...یا مجالش نیست یا نمی گذارند
دیروز تو نمایشگاه کتاب از خانم لاهیجی خواستم برای کمک به خانمی که به خودش به چشم یه جنس نگاه می کنه و فکر می کنه به زن باید برسن چون بهش نیاز؟ دارن، ایشون گفتند : این طور افراد یه عقده درونی دارن که باید ریشه یابی بشه. کتاب بر نمی تابن ...در برابر اصرار من گفتند: اینجور کتابهایی که ماها و شماها می خونیم و کار می کنیم برای تغییر شرایط اجتماعی زنان و پیدا کردن جایگاه صحیح و عادلانه اجتماعی ست ؛پس نتیجه نخواهید گرفت مگر با رمان و این جور چیزها....
من هم با کمک ایشون یه کتاب گرفتم ...بهش هم تاکید کرده ام بره این فیلم رو ببینه...و...فقط به امید تلنگر...منظورم اینه : اگه امثال شما و ما دنبال شخصیت و جایگاه و خیلی چیزهای ارزشی هستیم، هنوز هستند کسانی که تو چند قرن پیش ها سیر می کنن...تعدادشون هم متاسفانه
کم نیست ....
براتون آرزوی توفیق و سعادت در عین سلامت دارم
مریم | May 13, 2006 05:44 AM
این هم دیدگاه یه آقا!
آدرس رو چک کنید
http://irwomen.com/first.php?id=185
مریم | May 13, 2006 06:20 AM
به نظر من شما با پيش داوري وحشتناكي فيلم رو ديدين و اين باعث شده كه اينطور جبهه بگيرين. فيلم خوبي نبود...درست. اما اين مسائلي كه شما به زور روي فيلم بار زديد...خيليهاش اصلا توي فيلم نبود و پيشزمينه ذهني شما اونها رو ساخته. اگه خواستين توضيح بيشتر ميدم...ولي به قول يكي از كامنتها اصلا موضوع اين فيلم اونقدرها هم جدي و قابل بحث نبود...به مسائل مهمتري ميشه فكر كرد.
ساراs | May 13, 2006 01:41 PM
شاید فیلمی قویتر، با همین دستمایه، میتوانست مخاطب را به شدت وادار به همزادپنداری و تفکر در مورد خود، بچگیها و روزمرگیهایش کند. شخصا فکر میکردم مایه اصلی داستان طرح موضوع "کودک درون" باشد - که شاید در فیلم (که خیلی هم من را یاد "آقا و خانم اسمیت" میانداخت!) از دست رفت.
در جامعهای که اطلاعات روانشناسی عمومی، چیزی در حد قهرمانان فیلم است و آموزشی هم در این باره داده نمیشود، و از سینمایی که انگار علاقهای به بالاتر بردن خود از سطح تفکر معمول جامعه ندارد، تعجبی هم نیست که وقت ترک سالن همه راجع به بازیگر نقش اول صحبت کنند و نه چیز دیگر.
نان و پنیر | May 13, 2006 08:29 PM
بر حسب اتفاق من امروز این فیلم رو دیدم ... با نظر شما موافقم ...
خانم تهمینه میلانی نه تنها دفاع نکرده ..بلکه تخریب فکری هم نسبت به حقوق زنان هم داشته ...
اميد محدث | May 16, 2006 03:05 AM
نشريه هفتگي طبرستان سبز در نظر دارد مطالب گزيده وبلاگ ها را در زمينه اجتماعي و فرهنگي و اقتصادي هنري انعكاس دهد از شما عزيز دعوت به همكاري مي شود!
طبرستان سبز | May 18, 2006 01:09 PM
سلام
من قبل از این فیلم ، فیلم خانم و آقای اسمیت رو دیدیم و همیشه توی ذهنم این بود که از تهمینه بعیده که تا این حد تحت تاثیر اون فیلم باشمه .
اما وقتی جواب ایشون رو شنیدم کاملا متقاعد شدم که الگو برداری در کار نبوده.
تنها نکته مهم ایجاست که ما همدیگه رو خوب نمی شناسیم و از زندگی هم خبر نداریم اینکه این اتفاقات توی زندگی کسی رخ بده خیلی طبیعی نیست ولی بیعد هم نیست .
عزیزم اگه به کار مردها و زنهایی که به دور از چشم همسران خود اساس زندگی زناشویی رو با خیانت و دروغ از ریشه اره می کنند و اونهایی که نیمه تنهایی زندگی همسران خود رو پر نمی کنند و روح و روان و تمام حیثیت شریک مثلا زندگی خودشون رو با نامردی له می کنند نگاه کنی می فهمی که تخت خواب اره کردن و لیوان پر نکردن و لباس پاره کردن اگه جنگ اول باشه بهتر از صلح آخره.
من خودم به شخص 3 سال که در گر این کشمکش های زندگی هستم .
زمانی که این طور گرفتار شدم تازهه 19 سالم بود و حالا تنها دفاعی که می بینم اینه که یا آتش بس یا جنگ متقابل....
تهمینه به آدم هایی مثه من خیلی روحیه داد و تکلیف خیلی از بلا تکلیف ها رو روشن کرد اما زندگی ها شبیه هم نیست تا سختی بدون مهدی یا .... بودن رو همه لمس کنند.
به امید پیروزی
یا علی.....!
شیرین | July 17, 2006 12:02 PM